Szycie zerwanego ścięgna Achillesa

Nieleczona tendinoza ścięgna Achillesa prowadzi do zmniejszenia wytrzymałości mechanicznej ścięgna i zwiększenia ryzyka przerwania jego ciągłości. Zerwanie ścięgna Achillesa występuje z reguły u mężczyzn w średnim wieku, którzy rozpoczynają uprawianie sportu i zbyt szybko zwiększają objętość jednostek treningowych. Ścięgno Achillesa może ulec uszkodzeniu również u osób prowadzących siedzący tryb życia i okazjonalnie podejmujących aktywność ruchową. Do zerwania ścięgna Achillesa dochodzi w momencie nagłego i silnego obciążenia - zdarza się to często podczas biegu pod górę lub w trakcie zeskoku na nierówne podłoże z wymuszonym zgięciem grzbietowym stopy.

W momencie zerwania pacjenci zgłaszają słyszalny trzask i uczucie ostrego bólu w tylnej części łydki. Palpacyjnie może być wyczuwalna przerwa między kikutami ścięgna, zazwyczaj na wysokości 2-6 cm nad kością piętową. Zerwany Achilles uniemożliwia wspięcie na palcach kontuzjowanej kończyny. Obserwuje się również dodatni test Thomsona – podczas ucisku brzuśca mięśnia trójgłowego łydki stopa pozostaje nieruchoma (przy zachowanej ciągłości ścięgna Achillesa stopa zgina się podeszwowo).

Leczenie zerwanego ścięgna Achillesa

Celem leczenia jest przywrócenie anatomicznego przebiegu i długości ścięgna. Zerwane ścięgno Achillesa leczy się najczęściej operacyjnie, ponieważ dokładne zszycie ścięgna daje ostatecznie wyższą wytrzymałość ścięgna w porównaniu do spontanicznego zagojenia zbliżonych kikutów. Leczenie zachowawcze (założenie opatrunku gipsowego w końskim ustawieniu stopy) stosowane jest tylko u osób w podeszłym wieku z dużym ryzykiem powikłań związanych z gojeniem tkanek miękkich (cukrzyca, owrzodzenia podudzi). Leczenie operacyjne umożliwia szybszy powrót do normalnej aktywności i do uprawiania sportu, dlatego w zdecydowanej większości przypadków stanowi ono leczenie z wyboru.

Operacyjne szycie zerwanego ścięgna Achillesa powinno nastąpić najwcześniej jak to możliwe. Wyróżnia się trzy rodzaje technik operacyjnych: otwartą, małoinwazyjną oraz przezskórną.

Operacja otwarta zerwanego ścięgna Achillesa

Chirurg wykonuje podłużne nacięcie skóry przyśrodkowo względem ścięgna Achillesa, aby ominąć nerw łydkowy. Następnie otwiera ościęgno, by uzyskać bezpośredni dostęp do ścięgna Achillesa. Zszycie ścięgna wykonuje się szwami niewchłanialnymi z ewentualnym przepleceniem mięśnia podeszwowego, by wzmocnić tkankowo uzyskane połączenie. W przypadku oderwania ścięgna Achillesa od jego przyczepu na kości piętowej, najpierw oczyszcza się kość z tkanki włóknistej, a następnie wywierca się dwa lub trzy otwory, przez które przeprowadza się szwy z zakotwiczonym Achillesem. Po zamknięciu rany stopę ustawia się w lekkim zgięciu podeszwowym i zakłada opatrunek uciskowy. Metoda otwarta pozwala na bezpośrednią ocenę kikutów ścięgna i jego precyzyjne zszycie pod kontrolą wzroku. Daje to największą szansę na uzyskanie maksymalnej do osiągnięcia wytrzymałości ścięgna.

Operacja przezskórna zerwanego ścięgna Achillesa

Technikę przezskórną cechuje dużo lepszy efekt kosmetyczny oraz mniejsze ryzyko infekcji ścięgna Achillesa. Z drugiej strony wizualna ocena szycia ścięgna nie jest możliwa. Chirurg przeprowadza kilkukrotnie szew przez skórę oraz ścięgno, wykonując minimalne nacięcia (do 3mm).

Operacja zerwanego ścięgna Achillesa z dostępu małoinwazyjnego

Zabieg małoinwazyjny wymaga wykonania jedynie małego poprzecznego nacięcia na poziomie rozerwania ścięgna. Podczas zabiegu wykorzystuje się specjalne urządzenie o kształcie widelca z czterema zębami. Przez nacięcie skóry wprowadza się środkowe dwa zęby w okolicę ścięgna. Szwy prowadzi się przez otwory we wszystkich zębach i przez ścięgno, czego efektem jest wyprowadzenie szwów na zewnątrz z obu kikutów ścięgna. Dokonuje się zbliżenia końców ścięgna, a widelec usuwa się.

Rekonstrukcja zestarzałego uszkodzenia ścięgna Achillesa

Przeoczenie zerwania ścięgna Achillesa (np. w urazach skrętnych stawu skokowego lub złamaniach kostek podudzia) prowadzi do obkurczenia się brzuśca mięśnia i oddalenia od siebie kikutów ścięgna. Opóźnienie szycia powyżej 6 tygodni po zerwaniu uniemożliwia wykonanie pierwotnej rekonstrukcji i konieczne jest przeprowadzenie technik alternatywnych. Aby uzyskać odpowiednią długość ścięgna, chirurg dokonuje jego wydłużenia techniką „V-Y” wykonaną powyżej jego zerwania. W tym celu nacina ścięgno w kształcie litery „V”, następnie odsuwa od siebie końce i zszywa ścięgno tak, że brzegi rany przyjmują kształt litery „Y”. Często wykonywana jest również technika, w której linia cięcia przypomina literę „Z”. W razie potrzeby wypełnienia większych ubytków chirurg może przyszyć do ścięgna Achillesa blisko leżące ścięgno mięśnia zginacza długiego palucha.

Rehabilitacja po szyciu ścięgna Achillesa

Po zabiegu szycia ścięgna Achillesa pacjent porusza się o kulach bez obciążenia operowanej nogi, ale z miarkowaniem kroku poprzez dotykanie palcami podłoża. Od 2 tygodnia możliwe jest stopniowe obciążanie nogi w ortezie typu Walker z włożoną podpiętką o wysokości 2 cm.

Do głównych zadań rehabilitacji należą uzyskanie elastycznej i wytrzymałej blizny pooperacyjnej oraz przywrócenie zakresu zgięcia grzbietowego stopy do 10 stopni (lub równego kończynie przeciwnej) przy wyprostowanym stawie kolanowym. Cel ten osiąga się stopniowo - w 8 tygodniu powinno być możliwe osiągnięcie pozycji zerowej, a w 12 tygodniu pełnego zakresu ruchu w stawie skokowym. Do 6 tygodnia wykonywana jest głównie terapia manualna tkanek miękkich grupy tylnej podudzia i uda, ćwiczenia bierne i czynne stawu skokowego bez agresywnego przekraczania oporu tkankowego, wzmacnianie mięśni obręczy biodrowej oraz trening stabilizacji tułowia. Od 7-8 tygodnia można rozpocząć pierwszy delikatny stretching ścięgna Achillesa – pod warunkiem kształtowania się pełnowartościowej blizny w miejscu szycia. W obuwiu o nieco podwyższonym obcasie można zacząć chodzić w około 8 tygodniu po zabiegu. W 8-12 tygodniu układ mięśniowy wymaga odpowiedniej reedukacji w zakresie stymulacji odpowiednich mięśni przez centralny układ nerwowy celem przywrócenia fizjologicznego wzorca chodu z prawidłowym przetaczaniem stopy. Wykonywane są ćwiczenia PNF stymulujące poszczególne fazy chodu oraz ćwiczenia poprawiające czucie głębokie (propriocepcję).

Pierwsze wspięcia na palce oraz trucht są możliwe w około 4 miesiącu po zabiegu. Powrót do pełnej sprawności zajmuje około 6 miesięcy czasu. Zakończenie procesu rehabilitacji następuje, kiedy swobodne podejmowanie wybranej aktywności nie powoduje objawów przeciążenia ścięgna i mięśnia trójgłowego łydki.

Najczęściej zadawane pytania o zabieg szycia ścięgna Achillesa:

Kiedy wykonuje się operację szycia zerwanego ścięgna Achillesa?

Zabieg szycia ścięgna Achillesa powinien być wykonany jak najszybciej – najpóźniej do 6 tygodnia po urazie. Im dłużej zwleka się z wykonaniem zabiegu, tym większe jest ryzyko skrócenia i zaniku mięśnia trójgłowego łydki. Wcześnie przeprowadzony zabieg umożliwia pełne odtworzenie długości ścięgna Achillesa klasycznymi metodami bez konieczności wydłużania ścięgna czy pobierania przeszczepów.

Wybierz lekarza i umów wizytę konsultacyjną do zabiegu

lek. med. Arkadiusz Koniarski lek. med. Daniel Płomiński lek. med. Sebastian Rygiel lek. med. Krzysztof Miśkowiec lek. med. Grzegorz Jarosławski

Cena

3500 - 5500 zł

Spis treści

Kontakt

Dworska 1B, 30-314 Kraków
12-352-25-25
rejestracja@dworska.pl

Godziny otwarcia

Poniedziałek:
7:30 - 20:30
Wtorek:
7:30 - 20:30
Sroda:
7:30 - 20:30
Czwartek:
7:30 - 20:30
Piątek:
7:30 - 20:30
Sobota:
7:30 - 14:00
Niedziela:
nieczynne
Cookies - Pliki Ciasteczka

Używamy plików cookies zwanych po polsku ciasteczkami.
Jeśli ich używanie przez nas jest Ci obojętne i się na to zgadzasz
to zamknij to okienko i po sprawie. 8)

Współczujemy Ci, że musisz to robić na każdej stronie i na naszej też.

Jeśli nie lubisz plików ciasteczek i nie zgadzasz się na ich wykorzystanie przez nas to opuść tą stronę. Innej możliwości przeglądania jej niestety nie ma. 8/

szpital Dworska