Rezonans magnetyczny łokcia

Łokieć jest skomplikowanym w budowie stawem, który często ulega przeciążeniom podczas aktywności sportowej angażującej kończynę górną. Kontuzja łokcia może nastąpić również wskutek upadku z oparciem dłoni na podłożu lub stanowić wynik bezpośredniego urazu. Struktury łokcia mogą być także objęte procesem zapalnym, chorobą zwyrodnieniową lub w okolicy tego stawu może dojść do ucisku nerwów. W rozpoznaniu patologii stawu łokciowego istotną rolę odgrywa diagnostyka obrazowa. Rezonans magnetyczny (MRI, Magnetic Resonance Imaging) pozwala na jednoczesną ocenę struktur kostnych i miękkich, co znacznie ułatwia wybór odpowiedniego postępowania leczniczego. Badanie MRI wykonywane jest, gdy wyniki ultrasonografii czy tomografii komputerowej są niejednoznaczne lub niewystarczające do precyzyjnej oceny zakresu uszkodzeń.

Staw łokciowy

Staw łokciowy jest stawem złożonym zawiasowo-obrotowym, składa się z trzech stawów:

  1. ramienno-łokciowego – utworzonego przez wypukły bloczek kości ramiennej oraz wklęsłe wcięcie bloczkowe kości łokciowej,
  2. ramienno-promieniowego – utworzonego przez wypukłą główkę kości ramiennej oraz wklęsły dołek głowy kości promieniowej,
  3. promieniowo-łokciowego bliższego – utworzonego przez wypukły obwód stawowy kości promieniowej oraz wklęsłe wcięcie promieniowe kości łokciowej

Ruchy zgięcia zachodzą w stawie ramienno-łokciowym oraz ramienno-promieniowym. Ruchy nawracania i odwracania przedramienia zachodzą w stawie promieniowo-łokciowym bliższym, który jest sprzężony ze stawem promieniowo-łokciowym dalszym znajdującym się w obrębie nasad dalszych kości przedramienia. Prawidłowa funkcja stawu łokciowego jest konieczna do wykonywania większości czynności dnia codziennego jak spożywanie pokarmów czy czynności higieniczne twarzy.

Możliwości diagnostyczne rezonansu magnetycznego łokcia

Oddzielająca martwica kostno-chrzęstna

Schorzenie polega na obumieraniu tkanki kostnej w wyniku zaburzeń jej ukrwienia. Martwica chrzęstno-kostna jest patologią typową dla wieku 11-18 lat, ale może występować także u osób dorosłych zwykle jako późne powikłanie po urazie łokcia. W obrębie kości ramiennej martwica bardzo często dotyczy główki kości ramiennej. Chrząstka zaczyna oddzielać się wraz z leżącą pod nią warstwą podchrzęstną kości. Rezonans magnetyczny stawu łokciowego pozwala na precyzyjne określenie stopnia zaawansowania schorzenia – od miejscowego obrzęku poprzez stopniowe oddzielanie się fragmentu chrzęstno-kostnego aż po jego przemieszczenie do jamy stawu łokciowego. Wolne ciało obecne w stawie powoduje zarysowanie i degradację chrząstki, przyspieszając rozwój zmian zwyrodnieniowych. Większy fragment chrzęstno-kostny może nawet doprowadzić do zablokowania ruchów w stawie łokciowym.

Neuropatie uciskowe

W okolicy łokcia występują dwie neuropatie uciskowe: zespół rowka nerwu łokciowego oraz zespół kanału nerwu promieniowego. Pierwszy z wymienionych stanów występuje z reguły jako powikłanie złamania z przemieszczeniem odłamu kostnego lub zmian zwyrodnieniowo-wytwórczych łokcia. Ucisk nerwu łokciowego może być również spowodowany przez patologie tkanek miękkich. Zespół kanału nerwu promieniowego jest najczęściej wywołany uwięźnięciem nerwu promieniowego pomiędzy nadmiernie rozbudowanymi mięśniami przedramienia, np. mięśniem odwracaczem przedramienia, mięśniem ramienno-promieniowym. Ucisk nerwu może być także spowodowany obecnością tłuszczaka lub ganglionu. Na obrazach rezonansu magnetycznego łokcia widoczne jest pogrubienie i obrzęk nerwu. Badanie MRI łokcia umożliwia także określenie przyczyny ucisku zawierając w diagnostyce zarówno elementy kostne jak i miękkie.

Uszkodzenia ścięgien mięśni

Częściowe uszkodzenia ścięgien mięśni przebiegające z obrzękiem i krwiakiem widoczne są na obrazach rezonansu jako obszary hiperintensywne w projekcjach PD, T1- i T2-zależnych. W przypadku całkowitego zerwania ścięgna obserwuje się przerwanie ciągłości ścięgna z możliwym przemieszczeniem jego kikutów. Najczęściej dochodzi do uszkodzeń ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia w okolicy jego przyczepu dalszego do kości łokciowej. Do urazu dochodzi zwykle podczas próby uniesienia ciężkiego przedmiotu lub podczas aktywności sportowej silnie obciążającej kończynę górną (kulturystyka, tenis ziemny). W przypadku mięśnia trójgłowego ramienia najczęściej dochodzi do całkowitego przerwania ciągłości ścięgna w okolicy jego przyczepu dalszego na wyrostku łokciowym. Uraz może być wywołany upadkiem lub bezpośrednim uderzeniem w tylną część łokcia. Ryzyko uszkodzeń ścięgien mięśni wzrasta wraz z wiekiem oraz w sytuacji, gdy w okolicę ścięgna zbyt często podawane są blokady sterydowe.

Uszkodzenia więzadeł stawu łokciowego

W badaniu rezonansem magnetycznym można stwierdzić naciągnięcie więzadła, jego naderwanie lub całkowite przerwanie ciągłości. Uszkodzenie więzadła pobocznego łokciowego, chroniącego staw przed nadmiernym koślawieniem, może występować w postaci ostrego urazu w połączeniu ze złamaniem lub zwichnięciem łokcia. Kontuzja może też być efektem sumowania się mikrourazów u sportowców wykonujących rzuty z gwałtownym wyprostem łokcia (np. rzut oszczepem). Uszkodzenie więzadła pobocznego promieniowego występuje rzadziej - może być także efektem większego urazu lub do jego naderwania mogą przyczyniać się źle leczone patologie przyczepów ścięgien prostowników (łokieć tenisisty).

Zapalenie kaletki

Stan zapalny obejmuje zwykle kaletkę wyrostka łokciowego umiejscowioną podskórnie nad ścięgnami mięśni prostującymi łokieć. Zadaniem kaletki jest zmniejszenie tarcia podczas ruchów zgięcia i wyprostu stawu łokciowego. Do przyczyn zapalenia kaletki należą przede wszystkim stłuczenia łokcia oraz choroby układowe, np. reumatoidalne zapalenie stawów. Objawami zapalenia jest ból i obrzęk spowodowany gromadzeniem się płynu w kaletce. Rezonans magnetyczny łokcia uwidacznia hiperintensywny sygnał zbiornika płynowego w sekwencji T1-zależnej.

Łokieć tenisisty i łokieć golfisty

Wykonywanie prac manualnych, powtarzane ruchy zgięcia i wyprostu nadgarstka lub utrzymywanie ręki w statycznej pozycji pod obciążeniem często prowadzi do przeciążeń w obrębie ścięgien mięśni przedramienia. W wyniku sumowania się mikrourazów dochodzi do zmian zwyrodnieniowych ścięgien prostowników lub zginaczy w miejscu ich przyczepów do nadkłykci kości ramiennej. Schorzenie to określa się mianem odpowiednio - zespołem łokcia tenisisty lub zespołem łokcia golfisty. Do objawów należy tkliwość palpacyjna odpowiednich ścięgien oraz ból łokcia towarzyszący ruchom nadgarstka. Rozpoznanie udaje się zwykle ustalić dzięki analizie objawów zgłaszanych przez pacjenta oraz badaniu USG. Rezonans magnetyczny stawu łokciowego ukazuje pogrubienie ścięgna i hiperintensywny sygnał w miejscu patologii. Rezonans łokcia może być przydatny w ocenie rozległości większych uszkodzeń, gdy leczenie zachowawcze przeciąga się i konieczne jest podjęcie ponownej decyzji co do kierunku leczenia.

Choroba zwyrodnieniowa stawu łokciowego

Rezonans magnetyczny stanowi bardzo dobrą metodę obrazowania ukazującą zmiany zwyrodnieniowe dotyczące zarówno tkanki kostnej, chrzęstnej jak i tkanek miękkich – więzadeł i ścięgien mięśni. Obrzęk szpiku, sklerotyzacja i torbiele podchrzęstne są widoczne na obrazach rezonansu jako obszary zmniejszenia intensywności sygnału. Dzięki badaniu MRI można najdokładniej ocenić stopień destrukcji chrząstki stawowej stawu łokciowego. W przypadku zwyrodnienia wtórnego do procesu zapalnego, np. w przebiegu chorób reumatoidalnych, rezonans magnetyczny daje możliwość wcześniejszej identyfikacji patologicznych zmian, które mogą być jeszcze nieuchwytne na zdjęciach rentgenowskich.

Jak przebiega rezonans stawu łokciowego?

Badaną kończynę górną wkłada się do urządzenia rezonansu tak, aby cewka rezonansu obejmowała oddziaływaniem staw łokciowy – jest to typ otwarty rezonansu magnetycznego. W trakcie badania pacjent leży w wygodnej pozycji na specjalnym stole. Badanie trwa około 30 minut, podczas którego nie wolno poruszać kończyną, ponieważ obniża to jakość uzyskiwanego obrazu. Wyniki rezonansu wydawane są w postaci serii zdjęć zapisanych na nośniku elektronicznym oraz opisu sporządzonego przez lekarza radiologa.

Najczęściej zadawane pytania o rezonans magnetyczny łokcia:

Kiedy wykonuje się rezonans stawu łokciowego?

Rezonans łokcia wykonuje się najczęściej w stanach pourazowych, które przebiegają z uszkodzeniem chrząstki stawu i/lub tkanek miękkich (więzadeł, mięśni). Obrazowanie rezonansu pozwala na dokładne określenie rozległości uszkodzeń i zaplanowanie leczenia operacyjnego. Struktury łokcia ukazywane są w przekrojach wykonanych w dowolnie wybranej płaszczyźnie, co umożliwia niezwykle precyzyjną diagnostykę. W przypadku patologii nieurazowych, na obrazach rezonansu można dokładnie ocenić strukturę tkanek, co jest ważne w przypadku podejrzenia zmian zapalnych, degeneracyjnych czy nowotworowych.

Czy rezonans magnetyczny łokcia pozwala na wykrycie ucisku nerwu?

Rezonans magnetyczny jest przydatnym badaniem umożliwiającym określenie miejsca oraz przyczyny ucisku nerwu. Gdy wynik badania USG jest niejednoznaczny, warto wykonać rezonans, by móc ocenić tkanki niespecyficzne, które mogą stanowić przyczynę danej neuropatii.

umów wizytę

REZONANS

Cena

390 zł

Spis treści

Kontakt

Dworska 1B, 30-314 Kraków
12-352-25-25
rejestracja@dworska.pl

Godziny otwarcia

Poniedziałek:
7:30 - 20:30
Wtorek:
7:30 - 20:30
Sroda:
7:30 - 20:30
Czwartek:
7:30 - 20:30
Piątek:
7:30 - 20:30
Sobota:
7:30 - 14:00
Niedziela:
nieczynne
Cookies - Pliki Ciasteczka

Używamy plików cookies zwanych po polsku ciasteczkami.
Jeśli ich używanie przez nas jest Ci obojętne i się na to zgadzasz
to zamknij to okienko i po sprawie. 8)

Współczujemy Ci, że musisz to robić na każdej stronie i na naszej też.

Jeśli nie lubisz plików ciasteczek i nie zgadzasz się na ich wykorzystanie przez nas to opuść tą stronę. Innej możliwości przeglądania jej niestety nie ma. 8/

szpital Dworska