Hydrodekompresja, nazywana także hydrodysekcją nerwu, to nowoczesna i małoinwazyjna metoda leczenia cieśni nadgarstka.

Zabieg polega na wstrzyknięciu niewielkiej ilości płynu - najczęściej soli fizjologicznej, roztworu glukozy 5% i/lub hialuronidazy - w przestrzeń wokół nerwu, aby oddzielić go od tkanek, które go uciskają lub drażnią. W efekcie nerw odzyskuje prawidłowy ślizg i funkcjonalną mobilność, zmniejsza się jego podrażnienie, a objawy bólowe stopniowo ustępują. Bardzo istotna jest kwalifikacja do zabiegu - hydrodekompresja nerwu pośrodkowego ma sens głównie w przypadku początkowych stadiów zaawansowania cieśni nadgarstka. 

Zabieg wykonywany jest pod kontrolą USG. Dzięki temu ortopeda przez cały czas widzi nerw, otaczające go tkanki oraz igłę, co zapewnia precyzyjne podanie płynu i ocenę efektów zabiegu. Hydrodysekcja jest stosowana coraz częściej, ponieważ sprawdza się w łagodzeniu drętwienia i mrowienia palców ręki w przypadkach, gdy bardziej inwazyjne / operacyjne odbarczenie nerwu nie jest jeszcze konieczne. 

Skręcenie nadgarstka występuje, gdy więzadła stabilizujące stawy nadgarstka ulegają naciągnięciu, naderwaniu lub zerwaniu. Do skręcenia nadgarstka dochodzi najczęściej w momencie upadku na rękę, gdy dłoń ustawiona jest w silnym zgięciu lub wyproście. Skręcenia nadgarstka są dość częstymi urazami, które zaniedbane lub nieodpowiednio leczone mogą skutkować niestabilnością stawu, przyspieszonymi zmianami zwyrodnieniowymi i przewlekłym bólem nadgarstka. Dowiedz się więcej o objawach skręcenia nadgarstka, diagnostyce oraz metodach leczenia tego urazu.

Kompleks chrząstki trójkątnej (TFCC, triangular fibrocartilage complex) jest włóknistą strukturą położoną pomiędzy dalszą nasadą kości łokciowej a kością księżycowatą i trójgroniastą nadgarstka. Chrząstka trójkątna nadgarstka funkcjonuje jako stabilizator stawu promieniowo-nadgarstkowego od strony kości łokciowej. Chrząstka trójkątna często ulega ostrym uszkodzeniom lub przewlekłym zmianom zwyrodnieniowym. Wymuszone odchylenie kości łokciowej oraz niekorzystna biomechanicznie zwiększona długość nasady dalszej kości łokciowej zwiększają ryzyko urazów chrząstki trójkątnej. Pacjenci z uszkodzeniem chrząstki trójkątnej zgłaszają najczęściej ból nadgarstka po stronie łokciowej (od strony małego palca) oraz uczucie przeskakiwania w stawie nadgarstka podczas poruszania ręką, zwłaszcza w kierunku odchylenia dołokciowego. USG nadgarstka oraz badanie rezonansu są przydatne jako wstępne narzędzia diagnostyczne. Leczenie zachowawcze obejmuje odciążenie stawu nadgarstka, stosowanie niesterydowych leków przeciwzapalnych oraz zastrzyków z kortykosteroidów. Postępowanie operacyjne polega na wykonaniu procedur naprawczych, rekonstrukcyjnych lub debridement stawu w ramach artroskopii nadgarstka. Jeżeli to konieczne, operacja uzupełniania jest osteotomią skracającą kość łokciową.

Kość łódeczkowata najczęściej ulega złamaniu spośród wszystkich drobnych kości nadgarstka. Do urazu dochodzi wskutek upadku na wyprostowaną rękę. Złamanie kości łódeczkowatej może być leczone zachowawczo poprzez założenie lekkiego gipsu HM Cast (złamania stabilne) lub też operacyjnie (złamania niestabilne z przemieszczeniem powyżej 1mm). Większość diagnozowanych złamań jest kwalifikowana jako niestabilna i musi być zaopatrywana chirurgicznie (nastawienie i stabilizacja kości śrubą). Ze względu na ograniczone ukrwienie kości łódeczkowatej istnieje dość wysokie ryzyko powikłań (w tym braku zrostu lub martwicy kości łódeczkowatej). Jednocześnie ortopeda musi wykazać się niezwykłą precyzją podczas nastawiania złamania celem odtworzenia powierzchni stawowych (chrząstka stanowi ponad 75% powierzchni kości łódeczkowatej). Złamania nierozpoznane, zestarzałe lub powikłane mogą wymagać zastosowania przeszczepu kostnego celem stymulacji gojenia i odtworzenia kształtu kości wymaganego do przywrócenia prawidłowej funkcji ręki i nadgarstka.  Dowiedz się więcej o możliwościach leczenia złamanej kości łódeczkowatej nadgarstka. 

Wskutek upadku na nadgarstek może dojść do stłuczenia, skręcenia nadgarstka i/lub złamania kości tworzących nadgarstek. Często występującą kontuzją jest uszkodzenie chrząstki trójkątnej nadgarstka. U osób uprawiających sport lub wykorzystujących rękę w pracy często dochodzi do przewlekłych przeciążeń ścięgien mięśni, ucisku nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka oraz rozwoju zmian zwyrodnieniowych. Ponadto, stawy nadgarstka i ręki są typowo zajmowane przez reumatoidalne zapalenie stawów - postępującą chorobę o podłożu autoimmunologicznym prowadzącą do deformacji i utraty funkcji ręki. Dowiedz się więcej o możliwych przyczynach bólu i opuchlizny nadgarstka. 

Zespół de Quervaina zwany również „bolesnym kciukiem matki” objawia się powierzchownym bólem nadgarstka u nasady kciuka. Przyczyną dolegliwości jest podrażnienie pochewek ścięgnistych otaczających ścięgna mięśni kciuka. Do powstawania mikrouszkodzeń dochodzi w wyniku zaburzonego ślizgu ścięgien podczas powtarzanych ruchów chwytania lub ruchów manipulacyjnych angażujących kciuk. Popularne określenie „kciuk matki” wiąże się z częstym występowaniem schorzenia u matek, które wielokrotnie w ciągu dnia chwytają i podnoszą niemowlę. Obecnie zespół de Quervaina może rozwijać się także u osób piszących duże ilości sms za pomocą kciuka.